۱۹۸۴ اثر جورج اورول نشر ماهی

دیالوگ صمیمانه

​۱. درگاه ورود: 

بوی کلمِ گندیده و پیروزیِ اجباری

عقربه‌های ساعت، عددِ ناممکنِ سیزده را نشان می‌دهند. راهروهای سردِ آپارتمان «پیروزی»، بویِ تندِ کلمِ جوشانده و پادری‌های کهنه می‌دهند. از پشتِ هر صفحه‌ی فلزیِ مستطیلی که به دیوار چسبیده، صدایی یکنواخت از ارقامِ تولیدِ فولاد می‌گوید، اما همه می‌دانند که آن چشم‌های درشت و سیاه روی پوستر، حتی وقتی پلک می‌زنی، لایه‌هایِ مغزت را می‌کاوند. اینجا، در خیابان‌های «لندنِ» غبارگرفته، هوا سنگین است؛ نه از دود، بلکه از کلماتی که در گلو حبس شده‌اند.

 هر حرکتِ ناشیانه‌ی دست، هر لبخندِ نابجا، می‌تواند حکمِ پایان باشد. در دنیایی که حتی خواب دیدن هم نوعی خیانت است، مردی با سرفه‌های خشک، لبه‌ی دفترچه‌ای سپید را باز می‌کند تا چیزی را ثبت کند که وجودش جرم است: حقیقت.

۲،شناسنامه‌ی عبور

​سطح کتاب: متوسط تا حرفه‌ای (یک ماراتنِ ذهنیِ نفس‌گیر).

​پیشنهاد ما: نشر چشمه | ترجمه‌ی کاوه میرعباسی.

​چرا این نسخه؟ میرعباسی با وسواسی که در کلماتِ «نیوزپیک» (زبانِ ابداعیِ کتاب) به خرج داده، خفقانِ حاکم بر فضای داستان را به لرزه‌ی دست‌های خواننده تبدیل می‌کند. او به خوبی فهمیده که در این کتاب، کلمات خودشان ابزارِ شکنجه هستند.

۳،دیالوگِ اعترافی: 

من و ترسِ از دست دادنِ آخرین سنگر

اعتراف به خواندنِ ۱۹۸۴، اعتراف به یک پارانویایِ عمیق است. راستش را بخواهی، وقتی کتاب را می‌بستم، ناخودآگاه به دوربینِ لپ‌تاپم نگاه کردم. ترسِ واقعیِ من از «برادر بزرگ» نیست؛ ترسِ من از آن لحظه‌ای است که دیگر نتوانم مرزِ بینِ حقیقت و دروغ را در ذهنِ خودم نگه دارم. اورول کجای روحِ مرا خراشید؟ آنجایی که فهمیدم ما هم گاهی در زندگیِ شخصی‌مان، برایِ پذیرفته شدن، به «دوگانه-باوری» پناه می‌بریم؛ یعنی چیزی را می‌دانیم که غلط است، اما با تمامِ وجود تظاهر می‌کنیم که درست است. 

من بارها در برابرِ قدرت‌هایِ کوچکِ زندگی‌ام، داوطلبانه «کلمات» را از حافظه‌ام پاک کرده‌ام تا کمتر رنج بکشم.

 این کتاب به من ثابت کرد که آخرین سنگرِ آزادی، نه خیابان است و نه صندوقِ رأی؛ بلکه آن چند سانتی‌مترِ مکعبِ داخلِ جمجمه است که هنوز به کسی اجاره‌اش نداده‌ایم.

​۴، ضربه نهایی

اگر می‌خواهی تصویری از آینده داشته باشی، چکمه‌ای را تصور کن که تا ابد روی صورتِ یک انسان می‌کوبد. حقیقت، نه در کتبِ درسی، بلکه در حافظه‌ی مردی است که هنوز می‌داند دو دو تا، چهار می‌شود.

۵ ،اگر قلبت پیش این کتاب ماند…

​در ایستگاه بعد، به جایی می‌رویم که نه با شلاق و دوربین، بلکه با «لذت‌های اجباری» تو را به بند می‌کشند… «دنیای قشنگ نو».