مرشد و مارگاریتا اثر ميخاييل بولگاكف نشر نو

دیالوگ صمیمانه

​۱. درگاه ورود

عنوان استعاری: «سیرکِ جادویی در بن‌بستِ منطق»

ورود به این کتاب، شبیه به بریدنِ بلیطِ سینمایی است که در آن صندلی‌ها حرکت می‌کنند و تصاویر از پرده بیرون می‌زنند. ما وسطِ شهری هستیم که همه‌چیزش در یک لحظه به هم می‌ریزد؛ جایی که یک حادثه‌یِ غیرممکن می‌تواند آرامشِ یک عصرِ بهاری را به کابوسی مضحک تبدیل کند. این سطرها بویِ جادو و خطر می‌دهند؛ بویِ حادثه‌ای که انتظارش را ندارید.

​۲. شناسنامه‌ی عبور

سطح کتاب: پیشرفته (برای کسانی که تشنه‌یِ یک تجربه‌یِ داستانیِ عجیب و تکان‌دهنده‌اند).

پیشنهاد ما: نشر نو | ترجمه‌ی عباس میلانی.

چرا این نسخه؟ ترجمه‌ای که لحنِ شوخ و در عین حال هولناکِ قصه را با وفاداریِ کامل به رگ‌هایِ کلمات تزریق کرده است.

​۳. گفتگویِ اعترافی

عنوان: «تصویرِ وحشت در قابِ خنده»

لابلایِ این صفحات، با حقیقتی روبرو شدم که همیشه از آن فرار می‌کردم: چقدر راحت می‌توانیم در برابرِ حوادثِ عجیب، خودمان را به خواب بزنیم. این قصه نشان داد که وقتی جادو واردِ زندگی می‌شود، اولین چیزی که فرو می‌ریزد، نقابِ عقلانیت است. در آینه‌یِ این روایت دیدم که چطور ترس از غیرممکن‌ها، می‌تواند ما را به بزدل‌هایی تبدیل کند که به چشمِ خودمان هم شک کنیم.

​۴. ضربه نهایی

فاجعه، تمام شدنِ بنزینِ ماشین یا گم شدنِ کلیدها نیست؛ فاجعه این است که عمری را بدونِ تجربه کردنِ این جنونِ باشکوه‌ سپری کنید. غفلت از این سطرها، یعنی از دست دادنِ فرصتِ پرواز بر فرازِ تمامِ محدودیت‌هایی که دنیایِ واقعی به شما تحمیل کرده است.

​۵. ایستگاه بعدی

گر قلبت پیش این کتاب ماند…

در ایستگاه بعد، به ملاقاتِ مردی می‌رویم که تمامِ جهان را یک «سوءتفاهمِ بزرگ» می‌بیند. او در میانه‌یِ شلوغیِ آدم‌ها، دالانی پیدا کرده که فقط خودش در آن قدم می‌زند؛ دالانی که در انتهایِ آن، زنی ایستاده که شاید تنها دریچه‌یِ او به واقعیت باشد. اما حقیقت، همیشه پشتِ دریچه‌ها منتظر نمی‌ماند. قرارِ بعدیِ ما در صفحاتِ «تونل».